Column Bart Romijn | Gezien worden en zien - kerstreflectie

Nieuws

“Gaat het goed met u?” vroeg de conducteur van mijn ochtendtrein. Ik zat boven mijn opengeslagen krant na te denken over een artikel van de schrijver Erdal Balci over armoede en uitdagingen voor links leiderschap in Engeland. Kennelijk maakte ik met mijn starende blik een wat verontrustende indruk. Ik schoot in de lach. “Ja hoor, het gaat heel goed met mij. Aardig dat u dit vraagt. Ik zat te peinzen over een column die ik ga schrijven. Ik zal u erin noemen”. Hij antwoordde glimlachend: “Meneer, zo maken wij elkaars dag goed”.

 


Het geeft een warm gevoel om gezien te worden. Dit staat in schril contrast met het gevoel dat die miljoenen mensen moeten hebben waarover Balci schrijft: arm, eenzaam en vaak niet gehoord. Nu is armoede in Engeland anders dan armoede in echt arme landen en daarmee relatief. Voor de mensen zelf is armoede niet relatief, maar een absolute, dagelijkse realiteit. Als je naar de voedselbank moet, heb je er weinig boodschap aan dat elders op de wereld mensen veel minder hebben om hun maag te vullen! Een realiteit die enorm verschilt van mijn eigen leven. Ik heb een mooie baan, goed te eten en fantastische mensen waarmee ik samenwerk. Natuurlijk geeft dit voorrecht een dubbel gevoel: betaald worden om armoede uit te bannen. Maar het is wel wat ik met collega’s en anderen kan, wil én doe: werken aan een betere wereld voor iedereen.

 

Werken aan een betere wereld voor iedereen doet Partos als branchevereniging allereerst voor en door leden. De rode draad in ons werk, en ook een speciale focus in 2019, is inclusie. Want daar gaat het vooral om in ons werk: opkomen voor uitgesloten, vervolgde en vergeten groepen mensen. Waarbij de veranderkracht van deze groepen zelf leidend is. Niets geeft meer voldoening dan om te zien dat verandering uit mensen zelf komt, waarbij je eigen rol vooral die is van helpen om de goede voorwaarden hiervoor te creëren. Werken aan inclusie vraagt om zowel vertrouwen op als respect voor de kracht van verandering die uit de groepen zélf komt. Ik heb haar eerder aangehaald en doe dat hier weer, omdat zij de persoon is die het meest indruk op mij heeft gemaakt afgelopen jaar: Tiffany Brar. Tiffany is een blinde activiste uit India en was als een van de genomineerden voor de NOW-Us! op het Partos Innovation Festival. Haar woorden blijven mij altijd bij: “Iedereen denkt voor ons en praat over ons. En als zij tegen ons praten is de boodschap: dat kan je niet. Dit maakt mij boos. Ik zal bewijzen dat ik het wel kan.”

 

De kracht die uit Tiffany’s woorden doorklinkt is één. Ons vooroordeel, in feite een vorm van onbewuste discriminatie, is twee. Dit door Tiffany aangedragen inzicht geef ik mee voor de komende Kersttijd. Kerst is bij uitstek de tijd om na te denken over medeleven. Medeleven is meer dan inzet uit liefdadigheid; het gaat ook om je veranderen van je eigen gedrag, als persoon, als organisatie, als bedrijf, als overheid. Hoe kan je je eigen gedrag zoveel mogelijk richten op positieve invloed voor anderen die dat het hardst nodig hebben? Graag sluit ik dit jaar af namens de medewerkers en bestuur met deze vraag en met de wens: “Dat het iederéén goed mag gaan!”.